enndip

Bir başka gün artık geldi.

Sonunda ilk yazı geldi, aslında bu bloğu kurarken sağa sola boş sayfalara karaladıklarımla doldurmayı düşünüyordum, ama aralarından bi tanesini seçipte yazamadım, ilk yazının biraz daha özel olması lazımdı hani bir ailenin ilk çocuğu gibi, ilk konsere gidişiniz, ilk aşkınız, ilk ölüşünüz gibi.

Herşeyin ilki hep en özel olanıdır, aslında sevilmesini gerektiren mantıklı bi cevap yoktur ama yinede sevilir, özlenir.

Günler gittikten sonra bunu özlemeyi planlarım arasında saymıyorum, ama belli olmaz yine o siyah gecelerden birinde açıp arşivi tekrar tekrar okurum. İnsan sadece ilk’i değil geçen herşeyi özler farketmesede, arşivde ve tozlu olan herşey o siyahlar içindeyken dikkat çekicidir, türlü türlü kaplarla bazen bir şarkının içine saklanmış, bazen güzel bir esintinin, bazende kelimelerde çıkar arkada şöyle bir sırıtıp hemen geri kaçar konuşmalar arasında.

Aslında zaten şarkıları sevmemişizdir genelde asıl olan şarkıların kablarının içinde sunduklarıdır, yoksa zaten bir şarkıyla o kadar çok şeyi hatırlamak sen istemedikçe nasıl mümkün olabilir.

- “Buda bizim zaafımız işte

madem mutsuzluktan yakınıyorsun

neden böyle saçma şeyler yapıyorsun.”

- “Saçma?!?

- Nasıl olsa herşey bir gün bitecekti

artık bitsin, izin ver bitsin.

- Karanlıklar içinde hep kendimize yalancı ışıklar keşvettik

sonrada bu ışıkların yalancı olmasına isyan ettik

tamam suç bizde ama bir doğrumuz var;

karanlık, hala karanlıktayız.

Hep bize sıcak olan şeyleri uzaklarda bulduk

tutsak olduklarımız ise özlediklerimiz oldu hep

Hep yalnız olduğumuzda hüzünlendik

yada dibe vurduğumuz anlar hep yalnızlıkla sevgili oldu

hemde bizim hiç yaşamadığımız kadar büyük bir ihtirasla

Ocakta o aşçının pis ellerini yada

yerde gezenti hamam böceklerini görmezden geldik

kokuları gelsede gözümüzün görmediğini bilmedik

daha önce yaşananları bilsekte o aşçıya hep bir şans daha verdik

Ama çorbamıza yine  bir sinek düştü

ve biz yine o kadar aç olmamıza rağmen çorbayı içmedik

Üstüne üstün birde hesabı ödeyip öyle ÇIKTIK

aşçıyı işinden ettirmeden…

ve bu kadar şeyden sonra sen bunlara saçma diyebiliyorsun?”

- “Evet doğru… Çok saçma

ve sen yine hala o lokantanın önünden geçerken

aç gözlerle bakıyorsun içeriye

görmedim sanma…”

Tags: Bunalım

Bu yazının yazıldığı zaman 22 Sep 2009 saat 16:41 katagorileri Dipten gelenler. Categories: Dipten gelenler. Post Tags: Bunalım.Eğer bu ve bu gibi yazıları takip etmek istiyorsanız RSS 2.0 işinizi görecektir. Bu yazıya siz yanıt bırakabilirsiniz, yada kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.